Ontmoeting met loper Michiel Scheffer

Loper, maar ook Ervaring Deskundige (met hoofdletters) in alles, man van het eerste uur.

Ik ben een buitenbeentje van het eerste uur. In 2005 was ik fietser in het team dat voor het eerst meedeed aan de Roparun. Ik wist eigenlijk, net als iedereen toen, niet wat me te wachten stond. Op mijn mountainbike fietste ik ruim 250 km. Er staan me van die eerste keer nog twee momenten enorm bij: de donkere nachten onder een prachtige sterrenhemel in Noord-Frankrijk en dat ik het heeeel koud heb gehad.
Een aantal jaren heb ik gedacht dat fietsen het leukste onderdeel is tijdens de roparun, maar als chauffeur/navigator heb ik ook een paar keer genoten van dit prachtige evenement. Voorin dat busje heb je een grote verantwoordelijkheid en dat maakt het spannend maar wel echt gaaf.
Als sportman begon het te kriebelen om in 48 uur ruim 70 km te hardlopen(want dat doe je als loper).
Ik ben gaan trainen en inmiddels ga ik voor mijn 5e roparun als loper.
Dit is wat mij betreft, sportief, het mooiste onderdeel, maar eigenlijk ook het makkelijkste. Je hoeft ‘alleen maar’ te lopen en verder wordt alles geregeld.
Zonder alle andere teamleden zou een loper dus nergens komen.

Ik werk al 20 jaar op Curio Prinsentuin Andel als docent Sport en Bewegen.
Dit is echt de mooiste baan die ik me voor kan stellen. Door allerlei andere taken is het zeer afwisselend en ga ik dagelijks fluitend naar Andel.
Ik woon in Goirle samen met mijn vrouw Caroline en mijn twee dochters Noa en Jitte.
Sport staat centraal in ons leven.
Een aantal jaar was ik hockeycoach, ik maak in de zomer veel km’s op de racefiets en wandel graag. Inmiddels heb ik ook een 1/8 en een 1/4 triatlon gedaan.
Al sinds mijn jongste jeugd heeft mijn vader me besmet met het Willem II virus. Ik volg alle wedstrijden en als ze thuis spelen sta ik op de Kingside.

Wat de leukste roparunstad is, is lastig te beantwoorden. Op de route vanuit Parijs, kies ik voor Zele en Ossendrecht. Daar leek het wel carnaval, ook als we daar midden in de nacht doorkwamen. Op de route vanuit Bremen moet het allemaal nog een beetje groeien, maar Zutphen is fantastisch. Dit jaar ben ik benieuwd hoe Groningen gaat zijn.

Wat mensen echt moeten weten:
29 jaar geleden al, verloor mijn vader de strijd tegen kanker. Ik denk iedere dag aan hem, maar tijdens de roparun nog een beetje meer. Alle inspanningen die wij leveren zijn niks vergeleken bij de mensen die ook getroffen worden door deze vreselijke ziekte. Ik heb me voorgenomen om ieder jaar aan een sportief evenement deel te nemen en daarmee zoveel mogelijk geld op te halen voor het goede doel.
Dit jaar dus weer de roparun.
Ik heb er zin in!